بررسی ارتباط بین سطح هپسیدین و فریتین سرم در بیماران تالاسمی ماژور و متوسط در شیراز در سال 92-91

مقدمه: تعیین غلظت هپسیدین در بیماران مبتلا به کم خونی های همراه با تجمع آهن و بررسی ارتباط میان سطوح هپسیدین و فریتین سرم، ممکن است در تشخیص بیمارانی که در نتیجه کاهش شدید سطوح هپسیدین با ریسک بالای سمیت با آهن مواجه هستند، مفید باشد. لذا ما نیز در این مطالعه بر آن شدیم که ارتباط بین سطح هپسیدین و فریتین سرم در بیماران تالاسمی ماژور و متوسط در شهر شیراز را به دست آوریم.

روش کار: در این مطالعه که به صورت مقطعی در سال 92-1391 از بین مراجعه کنندگان به درمانگاه تالاسمی بیمارستان شهید دستغیب و درمانگاه امام رضا (ع) در دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام گرفت، حدود 88 نفر مورد مطالعه قرار گرفتند و بر اساس کرایتریای مطالعه به دو گروه تقسیم شدند (گروه تالاسمی ماژور و تالاسمی متوسط). بیماران تالاسمی متوسط مورد مطالعه همه داروی هیدروکسی اوره مصرف می کردند. در این بیماران سطح هپسیدین، فریتین، هموگلوبین و تعداد گویچه های قرمز خونی هسته دار مورد بررسی قرار گرفت. جهت تعیین Correlation بین میزان هپسیدین و فریتین سرم در هر گروه از Pearson correlation test استفاده شد. مقایسه ی متغیرهای کیفی بین دو گروه با استفاده از کای دو صورت گرفت. سطح معنی دار در تمام آزمون ها کوچکتر از 05/0 در نظر گرفته شد.

نتایج: میانگین سنی در گروه تالاسمی ماژور 06/6± 44/21 و در گروه متوسط 07/6±75/23 بود. این مطالعه نشان داد که میان سطح سرمی فریتین و هپسیدین در کل بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور و متوسط همبستگی مثبت و معنی داری وجود دارد (P=0.017) و سطح سرمی هپسیدین و فریتین به طور معنی داری در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور بیشتر از مبتلایان به تالاسمی متوسط بود (P<0.001). همچنین نتایج حاکی از آن بود که سطح سرمی هپسیدین با میزان تعداد گویچه های قرمز خونی هسته دار در بیماران مبتلا به تالاسمی متوسط، ارتباط معنی داری از لحاظ آماری ندارد. این در حالی است که اختلاف میانگین سطح سرمی هموگلوبین و تعداد گویچه های قرمز خونی هسته دار در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور در مقایسه با بیماران مبتلا به تالاسمی متوسط، نشان دهنده کاهش معنی دار میزان هموگلوبین و تعداد گویچه های قرمز خونی هسته دار در این بیماران نسبت به بیماران مبتلا به تالاسمی متوسط بود (P=0.001).

بحث و نتیجه گیری: تجمع آهن علت اصلی مورتالیته و موربیدیته در بیماران تالاسمی می باشد و هموستاز آهن به وسیله هپسیدین تنظیم می شود. در این مطالعه سطح سرمی هپسیدین در بیماران تالاسمی متوسط به طور قابل توجهی پایین تر از بیماران تالاسمی ماژور بود. در این گروه درمان با هیدروکسی اوره با دوز mg/kg/d 15-10 علیرغم افزایش سطح هموگلوبین و کاهش نیاز به تزریق خون نتوانسته مغز استخوان را آن قدر ساپرس کند که سطح هپسیدین را افزایش دهد و از تجمع آهن جلوگیری کند.

 

نویسندگان: دکتر مهران کریمی، دکتر معصومه اسماعیل زاده

تماس با ما

انجمن پزشکان کودکان فارس

شیراز - بیمارستان نمازی - طبقه دوم - دفتر گروه اطفال

071-36474298

آمار بازدیدکنندگان

امروز235
دیروز380
این هفته615
این ماه6198
کل216626

3
آنلاین